Teacher, please!
สิ่งสำคัญในการเรียนโยคะ นั้นคือเรียนกับครูผู้มีความรู้ เพื่อที่จะรู้วิธีที่ถูกต้อง เป็นสิ่งที่คุรุชีเน้นกับนักเรียนเสมอๆ ท่านยังสอนด้วยว่า ควรเรียนกับครูเพียงคนเดียว เพราะยิ่งมีครูมากคน ก็ยิ่งทำให้นักเรียนสับสนจนในที่สุดก็ไม่สามารถที่จะก้าวหน้าได้
ฉันเห็นด้วยอย่างยิ่งกับคำสอนของท่าน และยังรู้สึกขอบคุณครูอัษฏางคโยคะคนแรกของฉัน Fiona Stang (www.ashtangayogavancouver.com) จนถึงทุกวันนี้ ที่เฝ้าอดทนสอนยัยผมดำคนเดียวในห้องมัยซอร์ ตั้งแต่ยังจำอาสนะต่างๆ ยังไม่ได้ (แถมทำผิดๆ อีกต่างหาก) ฉันมักเป็นนักเรียนคนสุดท้ายในห้อง (ที่แวนคูเวอร์) เสมอ ด้วยว่าอาจจะเป็นนักเรียนที่ใหม่กว่าคนอื่น ก็เลยใช้เวลาฝึกยาวนานกว่าเพื่อน Fiona เป็นครูที่ให้พื้นฐานที่ถูกต้องในการฝึกอาสนะของฉัน ที่เหมือนกับเป็นรากฐานสำคัญที่เป็นหัวใจในการฝึกทุกๆ อาสนะของอัษฏางคะเลยก็ว่าได้
ด้วยลักษณะของการฝึกแบบมัยซอร์นี้เอง ที่ฉันกับครูได้พบกันอาทิตย์ละหกวัน เราแทบไม่ได้พูดกันมากนัก แต่ก็สื่อสารผ่านการสัมผัส Adjustment ที่ครูช่วยเหลือนักเรียนในท่าที่ติดขัด ทำให้เกิดเป็นความผูกพันใกล้ชิดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แม้นักเรียนคนอื่นๆ ในห้องที่ไม่เคยพูดกันเลยนั้น ประสบการณ์จากการฝึกเงียบๆ ร่วมกัน ก็ทำให้ฉันก็รู้สึกราวกับเขาเป็นเพื่อนไปโดยปริยาย วันไหนคนไหนไม่มา เราจะจำได้โดยอัตโนมัติ
ความผูกพันนี้นำมาซึ่งความเคารพและไว้ใจในตัวครูอย่างเต็มเปี่ยม ซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญแต่ก็อาจกลายเป็นอุปสรรคได้ หากทำให้นักเรียนไม่สามารถฝึกได้เองโดยปราศจากครู เพราะสุดท้ายแล้ว โยคะก็ไม่ขึ้นอยู่กับครู การฝึกต่างหากที่เป็นบทเรียนของเรา ครูเป็นเพียงผู้ช่วยเหลือให้เราค้นพบสิ่งที่มีอยู่อยู่แล้วภายในตัวเรา เป็นผู้ชี้แนะให้เราเดินไปในทางที่ถูก เป็นเหมือนแสงสว่างที่นำทาง เพียงตัวเราเท่านั้นที่เป็นผู้ก้าวเดินไป
ฉันเองก็เกือบกลายเป็นนักเรียนที่ติดครู หากไม่ต้องย้ายถิ่นฐานกลับมาประเทศไทยเสียก่อน อย่างน้อยก็รู้สึกคิดถึง Adjustment อยู่หลายคราในช่วงแรกๆ ที่ต้องฝึกด้วยตัวเอง แต่การที่สภาพแวดล้อมบังคับให้ต้องฝึกเองเช่นนั้น (เมื่อหลายปีก่อนไม่มีครูสอนมัยซอร์ในกรุงเทพฯ เลย) ก็ทำให้ได้เข้าใจโยคะมากขึ้น มาถึงวันนี้ ฉันเพียงขอบคุณสำหรับโอกาสที่ได้ฝึก และเรียนรู้โยคะในชาติภพนี้ (อีกครั้ง)
May 25th, 2008 at 3:30 am
i absolutely agree. i was like you being attached to the teacher. However i happens to have so many teachers and never get to stick with one for more than 6 months. and now it no longer matters who but rather about myself… i miss u teacher
June 7th, 2008 at 8:32 am
ตอนนี้หนิงก็ตกอยู่ในสภาพแบบที่ครูบอกเหมือนกันค่ะ คือ ทุกวันหนิงจะเข้า class ก่อนครู ก็พยายามฝึกด้วยตัวเองไปเรื่อย ๆ แต่ก็ไม่ค่อยเต็มที่เท่าไหร่ จนกระทั่งครูเข้ามาถึงจะรู้สึกดีขึ้นรู้สึกว่าตั้งใจมากขึ้น แต่พอช่วงนี้ไม่มีครูยิ่งทำให้การฝึกไม่ดีเลย ฝึกไม่เคยจบ บางวันได้แค่ท่ายืนเท่านั้น บางวันดีหน่อยก็ฝึกได้มากขึ้น แต่ความพยายามที่จะต้องฝึกสำหรับบางท่าก็ยังน้อยอยู่ดีค่ะ ตอนนี้เลยต้องไปหาที่ฝึกใหม่ แต่เขาเปิด class เพียงแค่อาทิตย์ละวันเท่านั้น อย่างน้อยก็มี 1 วันใน 1 อาทิตย์ที่เราได้ฝึกครบทุกท่า อิอิ ไม่แน่ใจว่าเข้าข้างตัวเองมากไปอ่ะป่าวค่ะ