The World in Harmony

ใช่ค่ะ ความหวานของอินเดียนั้นชัดเจนทีเดียว ถ้าใครได้เคยลองชิมขนมหวานอินเดียดู ก็คงไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติม  

แต่นอกจากความหวานของอินเดียจะหาซื้อได้แล้ว บางอย่างก็ไม่สามารถซื้อกันได้ด้วยเงิน! ตั้งแต่ความใจดีของคนขายที่ร้านขายของชำที่ฉันจะแวะซื้อนมสดทุกเช้า ราคา 11รูปี แต่ฉันมักไม่พกเศษสตางค์ก็จะจ่ายแบงค์ไป 20 รูปี ซึ่งเขาจะรับเงินเพียง 10 รูปี เพราะคนขายที่นี่มักไม่ชอบทอนเศษสตางค์ที่มากถึง 9รูปีค่ะ แล้วก็บอกฉันว่าให้มาจ่าย 1รูปีที่ค้างไว้พรุ่งนี้ก็ได้ แต่พอวันต่อมา ฉันบอกให้คิดเพิ่มค่านมสดเป็น  12 รูปี เพราะเมื่อวานยังไม่ได้จ่าย ก็จะได้รับคำตอบแบบเดิมว่า  2รูปีที่ค้างไว้มาจ่ายพรุ่งนี้ก็ได้ แล้วก็ทบไปอย่างนี้ จนกว่าฉันจะมีเศษสตางค์ครบพอดี เป็นอย่างนี้มาหลายครา หลายปีไม่เคยเปลี่ยน ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันว่า เขาสามารถเชื่อใจกันเและกันอย่างนี้กับลูกค้าทุกคนหรือเปล่า  

ส่วนเมื่อค่ำวานนี้ก็ได้พบกับความประทับใจจากคู่สามีภรรยาเจ้าของร้านผ้า Rashinkar ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่นักเรียนโยคะ (โดยเฉพาะช่วงนี้ที่สาวๆ ทุกคนวุ่นอยู่กับการหาชุดส่าหรีสวยๆ เพื่อใส่ในงานวันเกิดของคุรุชีในวันที่ 18 นี้!) ทั้งสองคนมีความรักในงานที่ทำ และยังให้บริการลูกค้าอย่างดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยประสบมา ทั้งสองเชิญ Bobbi เพื่อนสนิทของฉัน ซึ่งเป็นลูกค้าของเขามานาน และตัวฉัน ไปทานอาหารเย็นที่บ้านเมื่อค่ำวานนี้ ซึ่งฝ่ายหญิงนอกจากจะเป็นผู้หญิงทำงานเต็มตัวแล้ว ยังสามารถแบ่งเวลาเลี้ยงดูลูกทั้งสอง และยังเป็นแม่บ้านได้อย่างสมบูรณ์แบบอีกด้วย 

เราทั้งสองนอกจากจะได้ทานอาหารโฮมเมดแสนอร่อยแล้ว หลังอาหารยังได้รับการบริการแบบส่วนตัว ทั้งจากสามีภรรยาเจ้าของร้าน ร่วมด้วยช่างตัดเสื้อ ที่ทั้งวัดตัวพร้อมกับออกแบบชุดกันอย่างพิถีพิถัน ในห้องโถงรับแขกของบ้าน กว่าจะเสร็จก็เกือบเที่ยงคืนเลยค่ะ (ซึ่งไม่รู้จะเรียกว่าดึกมากหรือเช้ามากดี เพราะปกติ พวกเรานักเรียนโยคะตื่นนอนราวตีสามตีสี่) เสร็จแล้วทั้งสองก็ขับรถกลับมาส่งเราที่ที่พักใน Gokulam อีกด้วย  

อีกครั้งแล้วสิ ที่มัยซอร์ทำให้ฉันได้พบกับความหวานอันน่าประทับใจ!

This entry was posted on Monday, July 14th, 2008 at 2:18 pm and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.