The World in Harmony

ขออภัยที่ไม่ได้เขียนบล็อกมาได้กว่าสองอาทิตย์แล้ว สาเหตุหลักเป็นเพราะฉันเสียใจกับข่าวของเพื่อนรักที่เป็นทั้งนักเรียนของฉันด้วย ป่วยเป็นโรคมะเร็ง ก้อนเนื้อร้ายนั้นได้ถูกตัดทิ้งไปแล้ว และต้องตามด้วยเคมีบำบัดอีกระยะหนึ่ง ทำให้ต้องพักรักษาตัวไปอีกหลายเดือน แล้วต่อด้วยการที่นักเรียนคนสนิทของฉันอีกคนหนึ่ง ได้ย้ายบ้านไปอยู่ไกลถึงยุโรปโน่น 

ทั้งสองคนที่กล่าวมาข้างต้นนั้น ฉันได้พบเกือบทุกเช้า แม้บางวันฉันอาจจะยุ่งมากจนไม่ได้แม้แต่จะได้พูดคุยทักทายกัน แต่ความผูกพันในห้องมัยซอร์ที่โรงเรียนนั้น ราวกับได้หยั่งลึกลงไปในหัวใจของเราทุกคน ที่นี่อาจเปรียบเป็นครอบครัวใหญ่ๆ มีอายุ อาชีพ และประสบการณ์ที่แตกต่างกันออกไป แต่ก็มารวมกันฝึกที่ห้องนี้ทุกๆ เช้า ด้วยใจที่รักอัษฏางคโยคะ  (แม้บางวันอาจจะมีความเมื่อยบวกง่วงบวกขี้เกียจปนมานิดๆ อย่างฉันเมื่อเช้านี้ก็ได้ :))  

เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ฉันต้องย้อนกลับมาดูตัวเองในยามนี้ แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเราจะยังคงได้พบกันอีกแน่ๆ  แต่ก็ยังอดใจหาย กับการที่จะไม่ได้เห็นคนคุ้นเคยกันดังเช่นที่ผ่านมา โยคะสอนให้เราไม่ยึดติด (non-attachment) กับสิ่งใดๆ เพราะไม่มีสิ่งใดที่จีรัง (ยกเว้น พรหมัน หรือพระผู้สูงสุด) แถมการยึดมั่นถือมั่นเช่นนั้น ยังเป็นพันธนาการหน่วงเหนี่ยวเราไว้อีกด้วย 

ว่าแล้ว ในตอนนี้ ฉันเองก็คงได้แต่ส่งความรู้สึกที่ดีๆ จากใจ และเป็นกำลังใจให้กับเพื่อนรักทั้งสองคนนี้
May our paths cross again soon!

This entry was posted on Monday, May 12th, 2008 at 5:01 pm and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.