The World in Harmony

The (Ultimate) Guru

admin — Wed, 28 Jan 2009 10:47:52 +0000

The (Ultimate) Guru?

เมื่อเกือบสี่ปีที่แล้ว เพื่อนของฉันได้ทำภาพยนตร์เกี่ยวกับคุรุชีที่มีชื่อว่า ?The Guru? โดยการถ่ายทำเกิดขึ้นที่มัยซอร์ช่วงวันเกิดครบรอบ 90 ปี ของท่าน ที่มีนักเรียนมาชุมนุมเพื่ออวยพรวันเกิดอย่างมากมาย ในภาพยนตร์เรื่องนี้ มีคำที่คุรุชีให้สัมภาษณ์อย่างน่าประทับใจว่า ท่านเองไม่เคยตั้งตนเองเป็นคุรุ มีแต่นักเรียนของท่านเท่านั้นที่เรียกท่านเป็นคุรุ ตัวท่านเองก็ยังเป็นนักเรียนเช่นเดียวกัน

โยคะยังสอนต่อไปอีกว่า คุรุอันสูงสุดอยู่ภายในตัวเราทุกคน ครูโยคะทุกท่าน ไม่ว่าจะเก่งแค่ไหน ก็เป็นเพียงผู้ชี้นำทางให้กับผู้ฝึกเท่านั้น พัฒนาการใดๆ ย่อมเกิดจากความตระหนักรู้ที่เพิ่มขึ้นภายในของผู้ฝึกเอง ความตระหนักรู้ที่เกิดขึ้นนี้นอกจากจะเอื้อต่อพัฒนาการด้านร่างกายในการฝึกอาสนะแล้ว ยังเป็นราวกับแสงสว่างนำทางชีวิตในทุกๆ ด้านอีกด้วย นั่นคือ ผู้ฝึกไม่เพียงแต่ฝึกโยคะด้วยการทำอาสนะต่างๆ บนเสื่อเท่านั้น หากแต่ดำรงชีวิตอย่างโยคะ อันหมายรวมถึงทุกๆ ด้านของการดำรงชีวิต อันมีกาย จิต และวิญญาณเป็นส่วนประกอบ? ?
คุรุชีมักเน้นย้ำกับนักเรียนเสมอถึงความสำคัญในการศึกษาด้านปรัชญาแห่งโยคะ และท่านยังกล่าวอีกว่าการฝึกอาสนะเพียงอย่างเดียวนั้นอาจทำให้เกิดอันตรายได้หากมันเบี่ยงเบนไปจากหัวใจอันสำคัญแห่งโยคะ ซึ่งมุ่งเน้นที่ความตระหนักรู้?

จริงอยู่ที่การฝึกอาสนะเป็นสิ่งจำเป็นและให้ประโยชน์ต่อทั้งร่างกายและจิตใจ (และฉันก็เป็นคนหนึ่งที่รักการฝึกอาสนะด้วยเช่นกัน!)แต่การฝึกอย่างหักโหมเกินไปหรือขาดสติจนทำให้บาดเจ็บ หรือเพียงเพื่อมุ่งหวังอยากจะไปถึงท่าใดท่าหนึ่งนั้นไม่ใช่โยคะ และไม่ใช่โยคะอีกเช่นกันหากการฝึกของคุณกลับทำให้ตัวเองหรือผู้คนรอบข้างต้องเดือดร้อนแต่การมีสติตื่นรู้ในการดำรงชีวิตอย่างสมดุล บวกกับความรักและเมตตาทั้งต่อผู้คนและธรรมชาติแวดล้อมต่างหากที่ถือได้ว่าเป็นโยคะค่ะ?????

ShareThis

Embrace Changes

admin — Mon, 19 Jan 2009 09:54:54 +0000

Embrace Changes?

ผ่านปีใหม่ไปได้เพียงแค่ไม่กี่วัน ชีวิตฉันก็ได้พบกับการเปลี่ยนแปลงหลายๆ อย่าง และแม้ฉันจะรู้ดีว่าการเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งที่ปกติที่สุดในชีวิต เพราะทุกสิ่งทุกอย่างล้วนไม่เที่ยง แต่บางครั้งการทำใจกับเรื่องบางเรื่องก็ไม่ง่ายนัก เนื่องด้วยเราทุกคนต่างเชื่อมโยงกันอยู่ในโลกใบนี้ (โดยเฉพาะโลกโยคะใบเล็กๆ!) การกระทำของผู้หนึ่ง ย่อมส่งผลกระทบถึงชีวิตอื่นๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้?

หลายปีของการฝึกโยคะได้สอนฉันอย่างมากมายเกี่ยวกับการเปิดกว้าง และยอมรับกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในชีวิต เพียงการฝึกอัษฏางคโยคะทุกๆ เช้า ด้วยชุดท่าที่เหมือนๆ เดิม ฉันได้พบกับส่วนผสมของร่างกายและจิตใจที่ไม่เคยซ้ำกันเลยในแต่ละวัน นั่นเพราะชีวิตเราอยู่กับสภาพแวดล้อมที่ไม่เคยเหมือนกันเลย (แม้กระทั่งโลกใบนี้ในวันนี้ก็อยู่คนละที่กับเมื่อวานแล้ว!) ดังนั้น การฝึกจึงเปรียบเสมือนของขวัญชิ้นใหม่ที่มอบให้กับตัวเองในทุกๆ เช้า และยังทำให้เข้าใจถึงสัจธรรมข้างต้นได้ด้วยประสบการณ์ ซึ่งเป็นการเรียนูที่ได้ผลที่สุดอีกด้วย

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนเป็นเช่นที่มันเป็นอยู่ (as it is) ใจเราต่างหากที่ตีความว่าเป็นสิ่งที่ดี (ดีใจ) หรือสิ่งที่ไม่ดี (เสียใจ) แน่นอนว่าการยินดีกับสิ่งที่ดีที่ชอบเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่เมื่ออยู่ในสภาวะที่เราไม่ชอบ ก็ควรต้องพิจารณาดูว่าจะสามารถปรับเปลี่ยนแก้ไขได้หรือไม่ และหากแน่ใจแล้วว่าไม่มีทางใดที่จะสามารถเปลี่ยนสภาพที่กำลังเผชิญอยู่ได้ การยอมรับอย่างเต็มที่และปราศจากซึ่งการต่อต้านใดๆ ย่อมทำให้ดำเนินชีวิตได้อย่างมีความสุขค่ะ???

ShareThis

Our birthright treasure

admin — Tue, 06 Jan 2009 08:01:08 +0000

ยังไม่ได้คิดจะเปลี่ยนธีม จากโยคะไปเป็นการผจญภัยหาขุมทรัพย์ที่ไหนหรอกนะคะ เพราะขุมทรัพย์ที่ว่านี้ไม่ต้องไปตามหาที่ไหน หากแต่เป็นสมบัติที่เราทุกคนมีอยู่ในตัวอยู่แล้วมาตั้งแต่เกิด?ฉันกำลังพูดถึง Infinite Possibilities หรือความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัดของมนุษย์เราไงคะ ลองนึกย้อนเวลากลับไปสักยี่สิบปีที่แล้ว สมัยที่ยังไม่มีโทรศัพท์มือถือ หรืออินเตอร์เน็ตใช้ ในวันนั้น เราคงนึกไม่ถึงว่าสิ่งเหล่านี้จะมาอยู่ในชีวิตประจำวันของเราได้อย่างไรใช่มั๊ยคะ???

หากเป็นในแง่ของการฝึกโยคาสนะ ฉันในฐานะที่เป็นครูก็มักจะมองเห็นความเป็นไปได้เช่นนี้ในตัวนักเรียนทุกคน เพียงแต่อาศัยจิตใจที่มุ่งมั่น หมั่นฝึกฝนอย่างถูกต้อง ผูู้ฝึกก็มักจะค่อยๆ ได้เรียนรู้ความจริงข้อนี้เอง ที่น่าเสียดายคือ ผู้ฝึกส่วนใหญ่มักตั้งขีดจำกัดของตัวเองขึ้นมา และหมั่นย้ำคิดจนกระทั่งทำให้กลายเป็นความเชื่อเช่นนั้น แล้วเมื่อเราปักใจเชื่อว่าเราทำไม่ได้ เราก็ย่อมต้องทำไม่ได้แน่นอน?สาเหตุหนึ่งเกิดจากความคิดที่ว่า ?ฉันไม่ดีพอ? ซึ่งซ่อนอยู่ในใจของคนจำนวนมาก ฉันเองที่ไม่ต่างจากวัยรุ่นหลายๆ คนที่เริ่มเกิดมีความคิดเช่นนี้ในสมัยก่อน แม้จะจำไม่ได้ว่านานแค่ไหน แต่จำได้ว่า เมื่อฝึกโยคะไปสักระยะหนึ่ง ได้สังเกตเห็นพัฒนาการ รวมถึงจุดอ่อนและจุดแข็งของตัวเอง และที่พิเศษที่สุดคือ ความสุขที่ได้รับหลังจากฝึกโยคะทุกครั้ง แล้วความคิดด้านลบเช่นนั้นก็หายไปโดยสิ้นเชิง กลับกลายเป็นการยอมรับและรักตัวเองอย่างที่เป็นจริงๆ ?ได้เรียนรู้ความจริงข้อนี้เอง ที่น่าเสียดายคือ ผู้ฝึกส่วนใหญ่มักตั้งขีดจำกัดของตัวเองขึ้นมา และหมั่นย้ำคิดจนกระทั่งทำให้กลายเป็นความเชื่อเช่นนั้น แล้วเมื่อเราปักใจเชื่อว่าเราทำไม่ได้ เราก็ย่อมต้องทำไม่ได้แน่นอน???

สาเหตุหนึ่งเกิดจากความคิดที่ว่า ?ฉันไม่ดีพอ? ซึ่งซ่อนอยู่ในใจของคนจำนวนมาก ฉันเองที่ไม่ต่างจากวัยรุ่นหลายๆ คนที่เริ่มเกิดมีความคิดเช่นนี้ในสมัยก่อน แม้จะจำไม่ได้ว่านานแค่ไหน แต่จำได้ว่า เมื่อฝึกโยคะไปสักระยะหนึ่ง ได้สังเกตเห็นพัฒนาการ รวมถึงจุดอ่อนและจุดแข็งของตัวเอง และที่พิเศษที่สุดคือ ความสุขที่ได้รับหลังจากฝึกโยคะทุกครั้ง แล้วความคิดด้านลบเช่นนั้นก็หายไปโดยสิ้นเชิง กลับกลายเป็นการยอมรับและรักตัวเองอย่างที่เป็นจริงๆ????

ปีใหม่นี้ ลองมาบอกกับตัวเองทุกๆ วันนะคะ ว่า ?I am GOOD enough!??? ??

ShareThis

ปีใหม่กับโลกใหม่

admin — Wed, 24 Dec 2008 03:57:02 +0000

เมื่อหลายปีก่อน ฉันได้ซื้อหนังสือ The Power of Now ที่เขียนโดย Eckhart Tolle พอได้อ่านแล้วก็เหมือนกับได้ศึกษาถึง ?ปัจจุบันขณะ? อย่างลึกซึ้ง เพราะ Eckhart อธิบายได้อย่างละเอียดและเข้าใจง่าย ?โชคดีอีกครั้งเมื่อไม่นานนี้ ฉันได้รับหนังสือเล่มล่าสุดของ Eckhart คือ?A NEW EARTH, Awakening to Your Life?s Purpose (อยู่ดีๆ ก็มีคนให้มาค่ะ) ในเล่มนี้ Eckhart เริ่มต้นโดยอธิบายเกี่ยวกับอัตตา หรือ ego (ที่คนส่วนใหญ่ยังหลงคิดว่าเป็นตัวตนที่แท้จริงของตนอยู่) อย่างละเอียด เขายกตัวอย่างเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเริ่มแยกแยะได้ระหว่างเสียงที่เกิดขึ้นในหัวของเขา (ว่าไม่ใช่ตัวเขา) เมื่อตอนที่ยังเป็นนิสิตมหาวิทยาลัยแห่งกรุงลอนดอน โดยเขาต้องนั่งรถไฟเพื่อไปยังมหาวิทยาลัยในเช้าวันหนึ่ง ในรถไฟมีหญิงวัยสามสิบเศษคนหนึ่งนั่งอยู่โดยที่ไม่มีคนนั่งข้างๆ เธอ เธอดูท่าทางเครียดจัด และพูดกับตนเองด้วยน้ำเสียงที่ดังและมีอารมณ์โกรธอยู่ตลอดเวลา โดยที่ไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่ามีคนอยู่รอบข้างเธอมากมาย ข้อความที่เธอกล่าวก็มีนัยเกี่ยวกับใครบางคนที่ทำผิดต่อเธอ เธอจึงกล่าวต่อว่าอย่างโกรธแค้น ?เมื่อถึงสถานีที่ Eckhart ต้องลง ก็ปรากฏเป็นสถานีเดียวกับที่หญิงผู้นี้ลงด้วย เขาซึ่งเดินอยู่ข้างหลังเธอ (ที่ยังคงพูดไม่หยุด) ก็มุ่งหน้าไปที่สถานที่เดียวกัน เมื่อถึงตึกห้องสมุดที่ Eckhart มีธุระต้องไป หญิงผู้นั้นก็หายเข้าไปในลิฟต์ตัวหนึ่ง?ในขณะนั้น Eckhart รู้สึกแย่มาก ด้วยมีความเชื่อมั่นในเชาวน์ปัญญาและความคิดที่ชาญฉลาดของตนเอง ที่ทำให้ได้รับเลือกเป็นนิสิตของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง และยังเชื่อว่าเป็นคุณลักษณะที่จะนำพาให้โลกไปสู่ความเจริญรุ่งเรือง แต่ในสถานที่อันน่าภาคภูมิใจเดียวกันนี้ กลับมีคนที่ดูราวกับมีสมองผิดปกติอยู่ด้วย Eckhart เดินคิดไปเช่นนั้นจนกระทั่งไปถึงห้องน้ำซึ่งเขาตั้งใจจะไปล้างมือ เขาก็ยังคงคิดวนเวียนอยู่ โดยหวังว่าในอนาคตจะไม่กลายเป็นเช่นเดียวกับหญิงผู้นั้น พลันก็เหลือบไปเห็นชายอีกคนมองมาที่เขา Eckhart จึงรู้สึกตัวว่าเขาไม่เพียงแค่คิดเงียบๆ แต่กลับบ่นพึมพำออกมาด้วย (จึงทำให้ในขณะนั้น เขาดูเพี้ยนไม่แตกต่างไปจากหญิงผู้นั้นมากนัก)?นั่นจึงเป็นครั้งแรกที่ Eckhart ได้ถอยออกมาจากเสียงที่วนเวียนอยู่ในหัว จาก ?ความคิด? ไปสู่ ?ความตระหนักรู้? อันเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่จะนำพามนุษย์ให้พ้นทุกข์ได้?ฉันไม่พ้นต้องวกกลับมาคิดเกี่ยวกับการฝึกอัษฏางคโยคะ เพราะเป็นการฝึกฝนที่อาจจะทำให้ฉันได้อยู่กับ ?ปัจจุบันขณะ? ได้เป็นครั้งแรกในชีวิตเช่นกัน โดยครูผู้ชี้ทางสว่างให้แก่ฉันคือคุรุชี ศรี ปัตตาภิ โชอิส (คำว่า คุรุ หรือครูนั้นมีความหมายอีกอย่างหนึ่งว่า??ผู้ปัดเป่าความมืด? ด้วย) คุรุชีเป็นผู้ที่ทำให้ฉันหลุดออกจากความคิดในหัวราวกับกดสวิตช์ได้ (ใช่ค่ะ!

แม้แต่ในขณะฝึกโยคะ สมองเราก็ยังไม่วายคิดไปโน่นนี่ ตั้งแต่ความกลัว ความอยาก ความชอบ ความไม่ชอบ ฯลฯ) ?เหตุการณ์ครั้งนั้นเกิดขึ้นที่มัยซอร์เมื่อหลายปีก่อน เป็นเช้าวันอาทิตย์ที่ฉันเข้าเรียนใน Intermediate Class ซึ่งคุรุชีนำสอน ส่วนศารัถและสรัสวตีมักอยู่ช่วยในคลาสด้วย โดยศารัถจะเป็นผู้บอกให้นักเรียนบางคนหยุดทำ หรือทำท่าต่อไปได้ แต่เช้าวันนั้นกลับมีเพียงสรัสวตีเท่านั้น ฉันฝึกตามคนอื่นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงโยคนิทราสนะ ซึ่งเป็นท่าสุดท้ายที่ฉันทำเมื่ออาทิตย์ก่อนหน้า (ก่อนจะย้ายไปทำชุดท่าจบด้วยตนเองที่ด้านหลังห้อง) เมื่อคุรุชีนับวินยาสะ และขานชื่ออาสนะต่อไปคือ ฏิฏฏิภาสนะ นักเรียนทุกคนในห้องก็กระโดดเข้าสู่ท่านี้แล้ว เหลือเพียงฉันคนเดียวเท่านั้นที่ยังชั่งใจอยู่ว่าจะทำท่านี้ (ซึ่งไม่เคยทำมาก่อน ไม่รู้จะทำได้มั๊ย?) หรือจะย้ายตัวเองไปทำท่าจบที่ด้านหลังห้องดี (แต่ทำไมวันนี้ไม่มีนักเรียนคนไหนย้ายไปบ้างเลย? แล้วคุรุชีจะว่าไหมถ้าเกิดฉันทำเช่นนั้นในตอนนี้?? แล้วถ้าถูกดุก็จะต้องอายเพื่อนนักเรียนคนอื่นๆ ที่นั่งดูอยู่ด้านนอก?)? ?ทันใดนั้น ท่ามกลางความคิดเต็มหัวของฉัน ก็มีเสียงเข้มๆ ของคุรุชี ที่ข้างๆ ดังขึ้น ?You, JUMP!? เท่านั้นแหละ ฉันก็ได้เรียนรู้การทำท่ายากๆ เช่นนี้แบบไม่ทันได้ตั้งตัว ถือเป็นประสบการณ์ครั้งแรกที่รู้สึกว่ามีแต่เพียง ?ขณะนี้? เท่านั้น ที่ฉันกำลังฝึกอาสนะนี้ (โดยมีสายตาคุรุชีจ้องอยู่) ราวกับว่าคนอื่นๆ รวมทั้งโลกใบนี้ก็หายไปด้วย?

เหตุการณ์วันนั้นสอนฉันว่า ความตระหนักรู้ บวกกับความเชื่อมั่นและเชื่อใจอย่างสูงสุดที่ฉันมีต่อคุรุชีและศารัถ ทำให้สามารถฝึกตามที่ท่านสอนอย่างปราศจากข้อสงสัยใดๆ จึงเป็นการตัดซึ่งความกังวล ความกลัว ความอยากได้ หรืออคติต่างๆ ซึ่งเกิดจากอัตตา อันเป็นอุปสรรคอันสำคัญของความก้าวหน้าในการฝึกฝนโยคะค่ะ??Don?t take mind, take PRACTICE.? Sri K. Pattabhi Jois

ShareThis

Expectation

admin — Mon, 18 Aug 2008 04:20:21 +0000

เมื่อหลายปีก่อนในคลาสสันสกฤตที่มัยซอร์ ก่อนจบคลาส ครูลักษมิศผู้มีอารมณ์ขันอยู่เสมอถามนักเรียนว่า ?คนแบบไหนที่มีความสุขที่สุด?? นักเรียนก็เดากันไปต่างๆ นานา จนครูเฉลยในที่สุดว่า ?คนที่ไม่มีความคาดหวังไงล่ะ?

คำพูดนี้ทำให้ฉันคิดไปถึงความคาดหวังต่างๆ ที่มักเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว เช่นนักเรียนที่มัยซอร์ส่วนใหญ่ก็มาพร้อมกับความคาดหวัง(อันมหาศาล!) ด้วยความมีชื่อเสียงของคุรุชีและศารัถ บวกกับค่าเล่าเรียนที่ไม่ใช่ถูกๆ นี่ยังไม่นับค่าเครื่องบินอีก ซึ่งก็หลายตังค์อยู่ พอมาถึงสองสามอาทิตย์แรก กลับรู้สึกราวกับฝึกด้วยตัวเอง ถ้าไม่มีอาสนะไหนที่ติดขัดหรือทำไม่ถูก ก็อาจไม่ได้เรียนอาสนะใหม่ๆ เลย (บางคนอาจหยุดที่บางอาสนะ หรือต้องคืนอาสนะที่เคยได้ฝึกบางส่วนให้ครูไปด้วยซ้ำ) ความคาดหวังเช่นนี้คงทำให้หมดความสุขไปไม่น้อยทีเดียว

หรือในคลาสโยคะทั่วไป นักเรียนอาจตั้งความหวังว่า ฉันจะต้องทำท่านั้นท่านี้ให้ได้เมื่อเวลาผ่านไปเท่านั้นเท่านี้ ซึ่งอันที่จริงแล้ว โยคะไม่เคยสอนให้นักเรียนกำหนดกะเกณฑ์เช่นนั้น ในทางตรงกันข้าม กลับสอนให้เราเรียนรู้ถึงการยอมรับความเป็นจริง และสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นทั้งทางด้านร่างกาย จิตใจ และอารมณ์ หรือพูดอีกอย่างก็คือ การมัวแต่คาดหวังถึงสิ่งที่ยังไม่ได้เกิดขึ้นนั้น พาให้เราออกไปจาก ?ปัจจุบัน? นั่นเอง

แต่นี่ไม่ใช่การบอกว่าการตั้งเป้าหมายในชีวิตเป็นสิ่งผิดหรือไม่ดีนะคะ เป็นสิ่งดีที่เรารู้ถึงความต้องการของตัวเรา แต่ควรตั้งอยู่บนพื้นฐานความจริงที่ว่า หากเราทำปัจจุบันขณะนี้ให้ดีที่สุด ผลที่ตามมาย่อมต้องเป็นผลที่ดีที่สุด ดังเช่นการหว่านเมล็ดพันธุ์ลงในดิน หากเราดูแลรดน้ำใส่ปุ๋ยอย่างดีที่สุดในวันนี้? เราก็จะเห็นต้นไม้ที่เจริญงอกงามที่สุดในวันหน้า

ShareThis

Inspiration

admin — Mon, 04 Aug 2008 05:15:04 +0000

กลับมาจากมัยซอร์ มาตอบคำถามจากนักเรียนว่า ?ครูอุ้มได้เรียนอะไรมาจากที่นู่นบ้างคะ?? ถ้าเป็นในแง่อาสนะ ก็คงต้องตอบว่าระยะเวลาเพียงเดือนเดียวนั้นสั้นมากๆ ที่จะเปลี่ยนแปลงร่างกาย หรือข้อจำกัดต่างๆ ที่เคยมีอยู่ ดังที่คุรุชีและศารัถพร่ำสอนไม่ขาดปากว่า การฝึกฝนนี้ต้องอาศัยเวลานานนนนน ฉันเองยังเชื่อด้วยว่าสำหรับคนจำนวนไม่น้อย ต้องอาศัยเวลามากกว่าหนึ่งชั่วอายุขัยด้วยซ้ำ (หมายความว่าต้องไปฝึกกันต่อในภพชาติต่อไปไงคะ)

แต่ก็เหมือนกับทุกๆ ครั้งที่บทเรียนแห่งโยคะนั้น ไม่ใช่แค่การฝึกอาสนะไปในแต่ละเช้าของวัน? คำสอนของศารัถใน Conference ทุกๆ บ่ายวันอาทิตย์ ยังเน้นย้ำไม่ให้ลืมหัวใจแห่งการฝึก ซึ่งเป็นคำสอนเดิมๆ ที่เลือนไปจากความทรงจำบ้าง สำหรับนักเรียนอย่างฉันที่ไม่มีโอกาสกลับมาเรียนที่นี่ร่วมปีเศษ?ตั้งแต่การฝึกอย่างถูกต้อง และตริสถานัม หรือจุดมุ่งความสนใจทั้วสามแห่ง อันประกอบไปด้วย ลมหายใจ อาสนะ และจุดมอง ซึ่งหากฝึกฝนอย่างถูกต้องแล้ว ร่างกายของผู้ฝึกก็จะแข็งแรง (ศารัถเน้นว่าเป็นความแข็งแกร่งจากภายใน มิใช่การเพิ่มกล้ามเนื้อมัดโตๆ) และยังมีจิตใจที่ปลอดโปร่งอีกด้วย (ซึ่งย่อมเริ่มมาจากการมีแต่ความคิดที่ดีๆ ค่ะ) ศารัถไม่ลืมสอนให้เรามีศรัทธาอย่างแรงกล้าต่อสิ่งที่เราฝึกนี้ด้วยค่ะ

นอกจากนั้น สิ่งที่เห็นได้ชัดในการไปเรียนครั้งนี้ก็คือ การให้ความสำคัญต่อการทำประโยชน์เพื่อสังคมหรือผู้ด้อยโอกาสโดยไม่หวังผลตอบแทน (หรือเรียกได้ว่าเป็น กรรมโยคะ) ศารัถ สอนว่า หากนักเรียนคนใดมีพลังงานหรือเวลาเหลือเฟือ ก็ให้ใช้ให้เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น (แทนที่จะมัวแต่สนใจแต่ประโยชน์ต่อตัวเอง) ดังเช่นที่เขาเป็นตัวอย่างในการจัดการประมูลของส่วนตัว รวมไปถึงของของคุรุชี เพื่อนำเงินบริจาคเข้ามูลนิธของคุรุชี ซึ่งแม้จะพ้นวันเกิดท่านไปแล้ว (วันนั้นวันเดียวได้เงินบริจาครวมทั้งสิ้นกว่า 170,000 รูปี) การประมูลออนไลน์ที่ www.kpjtrust.org ก็ยังจะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เพื่อให้ผู้มีจิตศรัทธาทั่วโลกได้ร่วมกันทำกุศลค่ะ นับเป็นสิ่งที่น่ายินดีที่ศารัถได้ริเริ่มขึ้นอย่างจริงจัง เพราะเป็นแรงบันดาลใจให้นักเรียนอีกหลายคนรวมทั้งตัวฉัน ให้ดำเนินรอยตามเมื่อมีโอกาสค่ะ

แล้วเมื่อถึงวันนั้น ก็หวังว่าจะได้กำลังศรัทธาจากผู้อ่านทุกคนด้วยนะคะ!

ShareThis

Happy 93rd Birthday to Guruji

admin — Mon, 21 Jul 2008 04:51:27 +0000

อีกครั้ง ที่ฉันได้มีโอกาสร่วมแสดงความยินดีในวันเกิดของคุรุชี วันพระจันทร์เต็มดวงวันนี้ ท่านมีอายุครบ 93 ปีพอดี ซึ่งนอกจากวันนี้จะถือเป็นวันเกิดของท่านแล้ว ในประเพณีของชาวฮินดู ก็ยังถือวันนี้เป็นวัน ?คุรุ ปูรณิมา? อันเป็นวันบูชาครูอีกด้วย

แล้วก็อีกครั้งที่ฉันได้รับความเอื้อเฟื้อจาก Ragi เจ้าของร้าน Rashinkar ผู้ใจดี ที่อุตส่าห์แวะมาช่วยใส่ส่าหรีให้ฉันและเพื่อนๆ ถึงที่บ้านพักของเรา ความสัมพันธ์จากเป็นเพียงลูกค้าของเธอ จนมากลายเป็นเพื่อนนี้ บวกกับน้ำใจจากเพื่อนอีกหลายๆ คนจากหลายๆ ประเทศที่ได้พบที่นี่ เป็นสิ่งที่ทำให้มัยซอร์มีความพิเศษไม่คลายเลยค่ะ

มีนักเรียนและแขกกว่า 400 คนมาร่วมงาน ซึ่งนอกจากจะมีการแสดงต่างๆ จากนักเรียนแล้ว (ที่เรียกเสียงตบมือได้มากที่สุด น่าจะเป็นแดนซ์กระจายของลูกสาวศารัถค่ะ :)) หลังจากการแสดงเสร็จสิ้น ยังมีการตัดเค้ก และเรียงแถวมอบของขวัญและรับพรจากคุรุชีด้วย อย่างไรก็ตาม แม้คุรุชีจะหายจากอาการป่วยแล้ว แต่ท่านไม่ค่อยยิ้มแย้มร่าเริงกับพวกเราดังที่เคย คงเพราะความใกล้ชิดที่ขาดหายไปจากการหยุดสอนนักเรียน ถึงกระนั้น ฉันก็ดีใจมากเมื่อถึงคราวฉันขึ้นกราบท่านบนเวทีแบบหญิงไทยพร้อมกล่าวว่า? ?Happy Birthday Guruji? ท่านได้ยิ้มกว้างพร้อมตอบกลับคำที่ฉันคุ้นหูที่สุดว่า ?Thank you, Thank you?

?สำหรับปีนี้ พิเศษกว่าปีอื่นๆ ตรงที่มีการประมูลสินค้าและบริการต่างๆ เพื่อนำรายได้ทั้งหมดเข้ากองทุนของคุรุชีชื่อ ?Shri K. Pattabhi Jois Charitable Trust? (www.kpjtrust.org) ซึ่งเปิดโอกาสให้นักเรียนและผู้ที่มีศรัทธาทั่วโลกบริจาคผ่านทางเว็บไซต์นี้ด้วย หนึ่งในสิ่งการประมูลนั้นคือ ?คลาสส่วนตัวกับศารัถ? ที่มีนักเรียนลงชื่อประมูลกันยาวเหยียด จนกระทั่งได้ผู้ชนะการประมูล 2 คนที่ต่างยินดีบริจาคมากถึงคนละ 40,000 รูปี ยอดรายได้เข้ากองทุนจากการประมูลคลาสส่วนตัวกับศารัถจึงเท่ากับ 80,000 รูปีเลยทีเดียว?

น่าดีใจแทนผู้ที่จะได้รับประโยชน์จากเงินบริจาคในครั้งนี้ค่ะ

ShareThis

Sweet India

admin — Mon, 14 Jul 2008 07:18:03 +0000

ใช่ค่ะ ความหวานของอินเดียนั้นชัดเจนทีเดียว ถ้าใครได้เคยลองชิมขนมหวานอินเดียดู ก็คงไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติม ?

แต่นอกจากความหวานของอินเดียจะหาซื้อได้แล้ว บางอย่างก็ไม่สามารถซื้อกันได้ด้วยเงิน! ตั้งแต่ความใจดีของคนขายที่ร้านขายของชำที่ฉันจะแวะซื้อนมสดทุกเช้า ราคา 11รูปี แต่ฉันมักไม่พกเศษสตางค์ก็จะจ่ายแบงค์ไป 20 รูปี ซึ่งเขาจะรับเงินเพียง 10 รูปี เพราะคนขายที่นี่มักไม่ชอบทอนเศษสตางค์ที่มากถึง 9รูปีค่ะ แล้วก็บอกฉันว่าให้มาจ่าย 1รูปีที่ค้างไว้พรุ่งนี้ก็ได้ แต่พอวันต่อมา ฉันบอกให้คิดเพิ่มค่านมสดเป็น? 12 รูปี เพราะเมื่อวานยังไม่ได้จ่าย ก็จะได้รับคำตอบแบบเดิมว่า? 2รูปีที่ค้างไว้มาจ่ายพรุ่งนี้ก็ได้ แล้วก็ทบไปอย่างนี้ จนกว่าฉันจะมีเศษสตางค์ครบพอดี เป็นอย่างนี้มาหลายครา หลายปีไม่เคยเปลี่ยน ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันว่า เขาสามารถเชื่อใจกันเและกันอย่างนี้กับลูกค้าทุกคนหรือเปล่า ?

ส่วนเมื่อค่ำวานนี้ก็ได้พบกับความประทับใจจากคู่สามีภรรยาเจ้าของร้านผ้า Rashinkar ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่นักเรียนโยคะ (โดยเฉพาะช่วงนี้ที่สาวๆ ทุกคนวุ่นอยู่กับการหาชุดส่าหรีสวยๆ เพื่อใส่ในงานวันเกิดของคุรุชีในวันที่ 18 นี้!) ทั้งสองคนมีความรักในงานที่ทำ และยังให้บริการลูกค้าอย่างดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยประสบมา ทั้งสองเชิญ Bobbi เพื่อนสนิทของฉัน ซึ่งเป็นลูกค้าของเขามานาน และตัวฉัน ไปทานอาหารเย็นที่บ้านเมื่อค่ำวานนี้ ซึ่งฝ่ายหญิงนอกจากจะเป็นผู้หญิงทำงานเต็มตัวแล้ว ยังสามารถแบ่งเวลาเลี้ยงดูลูกทั้งสอง และยังเป็นแม่บ้านได้อย่างสมบูรณ์แบบอีกด้วย?

เราทั้งสองนอกจากจะได้ทานอาหารโฮมเมดแสนอร่อยแล้ว หลังอาหารยังได้รับการบริการแบบส่วนตัว ทั้งจากสามีภรรยาเจ้าของร้าน ร่วมด้วยช่างตัดเสื้อ ที่ทั้งวัดตัวพร้อมกับออกแบบชุดกันอย่างพิถีพิถัน ในห้องโถงรับแขกของบ้าน กว่าจะเสร็จก็เกือบเที่ยงคืนเลยค่ะ (ซึ่งไม่รู้จะเรียกว่าดึกมากหรือเช้ามากดี เพราะปกติ พวกเรานักเรียนโยคะตื่นนอนราวตีสามตีสี่) เสร็จแล้วทั้งสองก็ขับรถกลับมาส่งเราที่ที่พักใน Gokulam อีกด้วย ?

อีกครั้งแล้วสิ ที่มัยซอร์ทำให้ฉันได้พบกับความหวานอันน่าประทับใจ!

ShareThis

Hello Mysore!

admin — Fri, 04 Jul 2008 07:44:34 +0000

กลับมาที่มัยซอร์อีกครั้ง ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 6 ได้เช่าบ้านอยู่ที่นี่เป็นหลังที่ 7 แล้วค่ะ??

เป็นเวลาปีเศษนับจากครั้งสุดท้ายที่อยู่ที่นี่ และพบว่าตัวเองลืมอะไรไปหลายๆ อย่าง แต่พอก้าวแรกที่เข้าบ้านตอนราวๆ ตีสี่ ความทรงจำทุกอย่างก็กลับมาในเวลาอันรวดเร็ว ฉันมักพยายามรีบอาบน้ำแล้วก็เข้านอนเพื่อเอาแรงไว้ก่อน เพราะวันรุ่งขึ้น สิ่งแรกที่ต้องทำคือออกไปซื้ออุปกรณ์น้ำยาทำความสะอาด แล้วก็ทำความสะอาดห้องน้ำให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ (เพราะแม่บ้านชาวอินเดียที่เราจ้าง เขามักจะทำความสะอาดให้ทั้งบ้านยกเว้นห้องน้ำค่ะ)??

พอตกบ่ายก็ไปลงทะเบียนเรียนที่ Ashtanga Yoga Research Institute วันนี้เห็นคุรุชีนั่งอยู่ในออฟฟิศ แต่สรัสวตีบอกให้ไปลงทะเบียนกับพนักงานอีกคนที่ห้องขายของ เลยรีบไปลงทะเบียนก่อน ฉันจ่ายเงินพร้อมกับรับการ์ดที่เขียนเวลาฝึกว่า 7.15 น. ก็เดินออกมาพบกับสรัสวตีอีกที เธอบอกว่าให้ฉันกลับไปบอกพนักงานให้แก้เวลาเสียใหม่ให้เป็น 6.00 น. ฉันกลับไปอีกทีแต่เธอกลับแก้ให้เป็น 6.30 น. ซึ่งฉันเห็นว่าเป็นเวลาที่ดีที่สุดสำหรับฉันทีเดียวไม่ต้องตื่นเช้ามากแต่ก็ไม่สายจนเกินไป ส่วนคุรุชีก็กลับขึ้นบ้านไปแล้ว แต่สรัสวตีบอกฉันว่าท่านแข็งแรงดีแล้ว แถมอาทิตย์ก่อนท่านนำสอน Led-class สองคลาสติดกันทีเดียว!??

เช้านี้จึงเป็นเช้าแรกที่ฝึกที่โรงเรียน นักเรียนไม่ค่อยเยอะมาก ฉันจึงไม่ต้องรอเลย เป็นเพราะช่วงนี้นักเรียนหลายคนแอบพักบ้างหรือไปเที่ยวที่อื่นบ้าง ทั้งศารัถไม่อยู่ราวสองอาทิตย์ การฝึกที่โรงเรียนนี้โดยเฉพาะในวันแรกสำหรับฉันนั้นพิเศษเสมอ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะได้ฝึกร่วมกับนักเรียนคนอื่นๆ อีกครึ่งร้อย (ก็ฉันฝึกคนเดียวแทบทุกวันมาร่วมห้าปีแล้วนี่คะ) แต่สิ่งที่พิเศษกว่าคือพลังกายพลังใจของนักเรียนที่ส่วนใหญ่ต้องเดินทางมาไกลโพ้น ที่ยอมสละทั้งเวลา เงินทอง และความสะดวกสบายจากโลกตะวันตกเพื่อมาเรียนกับคุรุชีที่นี่

ฝึกเสร็จแล้วก็ได้เจอกับ Jeff และ Harmony คู่สามีภรรยาที่เขียนบล็อก Living Breathing Yoga ไงคะ Harmony เพิ่งได้รับการผ่าตัดไส้ติ่งที่โรงพยาบาลในมัยซอร์เมื่อไม่นานนี้ แต่เธอก็สัญญาว่าจะกลับมาเขียนบล็อกภายในเร็วๆ นี้ค่ะ?

Om Shanti????

ShareThis

Satya

admin — Mon, 30 Jun 2008 05:20:06 +0000

?สัตยะ? หนึ่งในห้าของ ยมะ ว่าที่แขนงแรกสุดแห่งอัษฏางคโยคะนั้น ชาวไทยทุกคนที่ภาษาของเรามีสันสกฤตเป็นรากย่อมเข้าใจได้ทันทีว่าแปลว่า ?ความสัตย์?

ใช่ค่ะ โยคะของท่านปตัญชลีนั้น บอกว่าโยคีต้องตั้งมั่นอยู่ในความสัตย์ โดยที่ต้องไม่ขัดแย้งกับ อหิงสา หรือการไม่เบียดเบียน อันเป็นข้อแรกสุดของยมะ นั่นคือ ความจริงที่กล่าวนั้นต้องไม่ทำร้ายผู้อื่นอีกด้วย และเป็นที่เชื่อกันด้วยว่า ผู้ใดที่มีแต่ความสัตย์นั้น ไม่ว่าสิ่งใดที่กล่าวออกมาก็จะกลายเป็นจริงในที่สุด??

หากเริ่มมาคิดดังที่กล่าวข้างต้นนี้ดูแล้วก็คงจะเริ่มเห็นแล้วว่า สัตยะนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะปฏิบัติได้ตลอดเวลา ต้องอาศัยความตื่นรู้อย่างสูงก่อนที่จะไม่พลั้งปากพูดอะไรที่ไม่จริงออกไป เช่น การโกหกเพื่อให้ผู้ฟังสบายใจขึ้น หรือการรับปากในสิ่งที่ทำไม่ได้ หรือไม่แน่ใจว่าจะทำได้

จากการฉันที่ได้คลุกคลีอยู่กับเพื่อนๆ ที่เป็นผู้ฝึกโยคะมาระยะหนึ่ง รวมถึงการที่ได้รับโอกาสดูแลการจ้างครูสอนอัษฏางคโยคะที่ สุขโข สปา แห่งจังหวัดภูเก็ตนั้น ทำให้ได้มีโอกาสติดต่อผู้คนมากมาย ทั้งที่เคยรู้จักมาก่อน หรือเพียงคนที่ไม่เคยพบ หากแต่ได้ติดต่อกันทางอีเมล์เท่านั้น ฉันก็พบว่าสัตยะนั้นคงเป็นเรื่องยากสำหรับผู้ฝึกโยคะทุกคน (เหมือนที่คุรุชีเคยสอนไว้นั่นเอง) เพราะมีคนจำนวนไม่น้อยที่เขียนอีเมล์ หรือรับปากมาอย่างหนึ่ง แล้วไม่นานก็กลับบอกมาอีกอย่าง แบบชนิดที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว (จนตอนนี้เริ่มชินเสียแล้วค่ะ) แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ท้ายที่สุด เจตนารมณ์ที่ดีก็จะพาให้ได้พบกับคนที่รักษาคำพูดของตนอยู่เสมอ?

นี่ไมใช่หมายความว่าทุกคนจะไม่มีโอกาสทำผิดหรือเผลอ หากแต่โยคะสอนให้เราพัฒนาความตื่นรู้ เพื่อจะได้ตามรู้ในสิ่งที่อาจทำไปโดยไม่ทันรู้ตัว เพื่อที่โอกาสที่จะเกิดความผิดพลาดเช่นนั้นน้อยลงในอนาคตค่ะ

ShareThis