กลับมาที่มัยซอร์อีกครั้ง ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 6 ได้เช่าบ้านอยู่ที่นี่เป็นหลังที่ 7 แล้วค่ะ  

เป็นเวลาปีเศษนับจากครั้งสุดท้ายที่อยู่ที่นี่ และพบว่าตัวเองลืมอะไรไปหลายๆ อย่าง แต่พอก้าวแรกที่เข้าบ้านตอนราวๆ ตีสี่ ความทรงจำทุกอย่างก็กลับมาในเวลาอันรวดเร็ว ฉันมักพยายามรีบอาบน้ำแล้วก็เข้านอนเพื่อเอาแรงไว้ก่อน เพราะวันรุ่งขึ้น สิ่งแรกที่ต้องทำคือออกไปซื้ออุปกรณ์น้ำยาทำความสะอาด แล้วก็ทำความสะอาดห้องน้ำให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ (เพราะแม่บ้านชาวอินเดียที่เราจ้าง เขามักจะทำความสะอาดให้ทั้งบ้านยกเว้นห้องน้ำค่ะ)  

พอตกบ่ายก็ไปลงทะเบียนเรียนที่ Ashtanga Yoga Research Institute วันนี้เห็นคุรุชีนั่งอยู่ในออฟฟิศ แต่สรัสวตีบอกให้ไปลงทะเบียนกับพนักงานอีกคนที่ห้องขายของ เลยรีบไปลงทะเบียนก่อน ฉันจ่ายเงินพร้อมกับรับการ์ดที่เขียนเวลาฝึกว่า 7.15 น. ก็เดินออกมาพบกับสรัสวตีอีกที เธอบอกว่าให้ฉันกลับไปบอกพนักงานให้แก้เวลาเสียใหม่ให้เป็น 6.00 น. ฉันกลับไปอีกทีแต่เธอกลับแก้ให้เป็น 6.30 น. ซึ่งฉันเห็นว่าเป็นเวลาที่ดีที่สุดสำหรับฉันทีเดียวไม่ต้องตื่นเช้ามากแต่ก็ไม่สายจนเกินไป ส่วนคุรุชีก็กลับขึ้นบ้านไปแล้ว แต่สรัสวตีบอกฉันว่าท่านแข็งแรงดีแล้ว แถมอาทิตย์ก่อนท่านนำสอน Led-class สองคลาสติดกันทีเดียว!  

เช้านี้จึงเป็นเช้าแรกที่ฝึกที่โรงเรียน นักเรียนไม่ค่อยเยอะมาก ฉันจึงไม่ต้องรอเลย เป็นเพราะช่วงนี้นักเรียนหลายคนแอบพักบ้างหรือไปเที่ยวที่อื่นบ้าง ทั้งศารัถไม่อยู่ราวสองอาทิตย์ การฝึกที่โรงเรียนนี้โดยเฉพาะในวันแรกสำหรับฉันนั้นพิเศษเสมอ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะได้ฝึกร่วมกับนักเรียนคนอื่นๆ อีกครึ่งร้อย (ก็ฉันฝึกคนเดียวแทบทุกวันมาร่วมห้าปีแล้วนี่คะ) แต่สิ่งที่พิเศษกว่าคือพลังกายพลังใจของนักเรียนที่ส่วนใหญ่ต้องเดินทางมาไกลโพ้น ที่ยอมสละทั้งเวลา เงินทอง และความสะดวกสบายจากโลกตะวันตกเพื่อมาเรียนกับคุรุชีที่นี่

ฝึกเสร็จแล้วก็ได้เจอกับ Jeff และ Harmony คู่สามีภรรยาที่เขียนบล็อก Living Breathing Yoga ไงคะ Harmony เพิ่งได้รับการผ่าตัดไส้ติ่งที่โรงพยาบาลในมัยซอร์เมื่อไม่นานนี้ แต่เธอก็สัญญาว่าจะกลับมาเขียนบล็อกภายในเร็วๆ นี้ค่ะ 

Om Shanti    

ShareThis

ใช่ค่ะ โยคะของท่านปตัญชลีนั้น บอกว่าโยคีต้องตั้งมั่นอยู่ในความสัตย์ โดยที่ต้องไม่ขัดแย้งกับ อหิงสา หรือการไม่เบียดเบียน อันเป็นข้อแรกสุดของยมะ นั่นคือ ความจริงที่กล่าวนั้นต้องไม่ทำร้ายผู้อื่นอีกด้วย และเป็นที่เชื่อกันด้วยว่า ผู้ใดที่มีแต่ความสัตย์นั้น ไม่ว่าสิ่งใดที่กล่าวออกมาก็จะกลายเป็นจริงในที่สุด  

หากเริ่มมาคิดดังที่กล่าวข้างต้นนี้ดูแล้วก็คงจะเริ่มเห็นแล้วว่า สัตยะนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะปฏิบัติได้ตลอดเวลา ต้องอาศัยความตื่นรู้อย่างสูงก่อนที่จะไม่พลั้งปากพูดอะไรที่ไม่จริงออกไป เช่น การโกหกเพื่อให้ผู้ฟังสบายใจขึ้น หรือการรับปากในสิ่งที่ทำไม่ได้ หรือไม่แน่ใจว่าจะทำได้

จากการฉันที่ได้คลุกคลีอยู่กับเพื่อนๆ ที่เป็นผู้ฝึกโยคะมาระยะหนึ่ง รวมถึงการที่ได้รับโอกาสดูแลการจ้างครูสอนอัษฏางคโยคะที่ สุขโข สปา แห่งจังหวัดภูเก็ตนั้น ทำให้ได้มีโอกาสติดต่อผู้คนมากมาย ทั้งที่เคยรู้จักมาก่อน หรือเพียงคนที่ไม่เคยพบ หากแต่ได้ติดต่อกันทางอีเมล์เท่านั้น ฉันก็พบว่าสัตยะนั้นคงเป็นเรื่องยากสำหรับผู้ฝึกโยคะทุกคน (เหมือนที่คุรุชีเคยสอนไว้นั่นเอง) เพราะมีคนจำนวนไม่น้อยที่เขียนอีเมล์ หรือรับปากมาอย่างหนึ่ง แล้วไม่นานก็กลับบอกมาอีกอย่าง แบบชนิดที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว (จนตอนนี้เริ่มชินเสียแล้วค่ะ) แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ท้ายที่สุด เจตนารมณ์ที่ดีก็จะพาให้ได้พบกับคนที่รักษาคำพูดของตนอยู่เสมอ 

นี่ไมใช่หมายความว่าทุกคนจะไม่มีโอกาสทำผิดหรือเผลอ หากแต่โยคะสอนให้เราพัฒนาความตื่นรู้ เพื่อจะได้ตามรู้ในสิ่งที่อาจทำไปโดยไม่ทันรู้ตัว เพื่อที่โอกาสที่จะเกิดความผิดพลาดเช่นนั้นน้อยลงในอนาคตค่ะ

ShareThis

แม้ว่าบางครั้งตอนที่ฝึกใหม่ๆ จะไม่ค่อยเห็นแววของทั้งสองส่วนประกอบข้างต้นเท่าไรนัก แต่ก็พอจะใช้เป็นแนวทางได้ว่า อาสนะที่เรากำลังฝึกอยู่นั้น ทำให้เรามีความสุขหรือไม่ และร่างกายเราคงอยู่ในอาสนะได้อย่างมั่นคงหรือไม่ คือถ้าฝึกแล้วทำให้ปราศจากความสุข หรือมีแต่ความเจ็บปวดรุนแรง ร่างกายสั่นคลอนไปหมด นั่นก็เป็นเหมือนกับสัญญาณเตือนให้เราได้ฉุกคิดแล้วว่า เรากำลังทำสิ่งที่ถูกอยู่หรือไม่ ในกรณีเช่นนี้ การปรึกษาครูก็ย่อมเป็นสิ่งที่ดี

ที่เขียนในวันนี้เพราะบางทีมีคำถามจากนักเรียนว่า เขาไม่รู้ว่าที่เขาฝึกอยู่นั้นถูกหรือไม่ ส่วนนักเรียนของฉัน หากทำอะไรไม่ถูกต้อง ฉันจะคอยแนะนำ กล่าวคือ ถ้าไม่ได้ให้นักเรียนปรับเปลี่ยนอะไร ก็คือว่าไม่ผิดนั่นเอง อย่าลืมว่าร่างกายแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน ประสบการณ์ในชีวิตก็แตกต่างกันออกไป การไปคอยมองเทียบอาสนะเดียวกันที่เราทำกับเพื่อนข้างๆ ว่าจะออกมาราวกับแกะออกจากพิมพ์เดียวกันนั้น คงเป็นไปได้ยาก โยคะจึงเป็นการสอนให้เราอยู่กับตัวเอง โดยผ่านความตื่นรู้ของลมหายใจเราเอง

ฉันเองถ้าฝึกแล้วไม่มีความสุขก็คงไม่สามารถฝึกมาได้จนป่านนี้ เพราะปีนึง จะได้ไปพบเรียนกับครูที่มัยซอร์ก็แค่ครั้งเดียว เวลาที่เหลือก็คือการฝึกด้วยตนเอง ซึ่งตอนแรกๆ ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนกัน แต่ต่อมา ฉันก็เริ่มชอบวิธีฝึกด้วยตนเอง (ฝึกเท่าที่ครูได้สอนไว้) เพราะเป็นวิธีเดียวที่จะรู้จักตัวเองได้ดีที่สุด ทั้งส่วนที่เข้มแข็งและอ่อนแอของเรา และสิ่งที่ได้เรียนรู้จากการฝึกและประสบด้วยตนเองนั้น ฉันก็ยังได้นำไปใช้สอนนักเรียนได้ตั้งมากมายอีกด้วย   

แต่ฉันว่าที่ดีที่สุด คือใช้เวลาบางส่วนฝึกร่วมกับนักเรียนคนอื่น และบางส่วนก็ฝึกด้วยตัวเองค่ะ

ShareThis

ฉันเห็นด้วยอย่างยิ่งกับคำสอนของท่าน และยังรู้สึกขอบคุณครูอัษฏางคโยคะคนแรกของฉัน Fiona Stang (www.ashtangayogavancouver.com) จนถึงทุกวันนี้ ที่เฝ้าอดทนสอนยัยผมดำคนเดียวในห้องมัยซอร์ ตั้งแต่ยังจำอาสนะต่างๆ ยังไม่ได้ (แถมทำผิดๆ อีกต่างหาก) ฉันมักเป็นนักเรียนคนสุดท้ายในห้อง (ที่แวนคูเวอร์) เสมอ ด้วยว่าอาจจะเป็นนักเรียนที่ใหม่กว่าคนอื่น ก็เลยใช้เวลาฝึกยาวนานกว่าเพื่อน Fiona เป็นครูที่ให้พื้นฐานที่ถูกต้องในการฝึกอาสนะของฉัน ที่เหมือนกับเป็นรากฐานสำคัญที่เป็นหัวใจในการฝึกทุกๆ อาสนะของอัษฏางคะเลยก็ว่าได้

ด้วยลักษณะของการฝึกแบบมัยซอร์นี้เอง ที่ฉันกับครูได้พบกันอาทิตย์ละหกวัน เราแทบไม่ได้พูดกันมากนัก แต่ก็สื่อสารผ่านการสัมผัส Adjustment ที่ครูช่วยเหลือนักเรียนในท่าที่ติดขัด ทำให้เกิดเป็นความผูกพันใกล้ชิดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แม้นักเรียนคนอื่นๆ ในห้องที่ไม่เคยพูดกันเลยนั้น ประสบการณ์จากการฝึกเงียบๆ ร่วมกัน ก็ทำให้ฉันก็รู้สึกราวกับเขาเป็นเพื่อนไปโดยปริยาย วันไหนคนไหนไม่มา เราจะจำได้โดยอัตโนมัติ

ความผูกพันนี้นำมาซึ่งความเคารพและไว้ใจในตัวครูอย่างเต็มเปี่ยม ซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญแต่ก็อาจกลายเป็นอุปสรรคได้ หากทำให้นักเรียนไม่สามารถฝึกได้เองโดยปราศจากครู เพราะสุดท้ายแล้ว โยคะก็ไม่ขึ้นอยู่กับครู การฝึกต่างหากที่เป็นบทเรียนของเรา ครูเป็นเพียงผู้ช่วยเหลือให้เราค้นพบสิ่งที่มีอยู่อยู่แล้วภายในตัวเรา เป็นผู้ชี้แนะให้เราเดินไปในทางที่ถูก เป็นเหมือนแสงสว่างที่นำทาง เพียงตัวเราเท่านั้นที่เป็นผู้ก้าวเดินไป

ฉันเองก็เกือบกลายเป็นนักเรียนที่ติดครู หากไม่ต้องย้ายถิ่นฐานกลับมาประเทศไทยเสียก่อน อย่างน้อยก็รู้สึกคิดถึง Adjustment อยู่หลายคราในช่วงแรกๆ ที่ต้องฝึกด้วยตัวเอง แต่การที่สภาพแวดล้อมบังคับให้ต้องฝึกเองเช่นนั้น (เมื่อหลายปีก่อนไม่มีครูสอนมัยซอร์ในกรุงเทพฯ เลย) ก็ทำให้ได้เข้าใจโยคะมากขึ้น มาถึงวันนี้ ฉันเพียงขอบคุณสำหรับโอกาสที่ได้ฝึก และเรียนรู้โยคะในชาติภพนี้ (อีกครั้ง)

ShareThis