Expectation
เมื่อหลายปีก่อนในคลาสสันสกฤตที่มัยซอร์ ก่อนจบคลาส ครูลักษมิศผู้มีอารมณ์ขันอยู่เสมอถามนักเรียนว่า “คนแบบไหนที่มีความสุขที่สุด?” นักเรียนก็เดากันไปต่างๆ นานา จนครูเฉลยในที่สุดว่า “คนที่ไม่มีความคาดหวังไงล่ะ”
คำพูดนี้ทำให้ฉันคิดไปถึงความคาดหวังต่างๆ ที่มักเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว เช่นนักเรียนที่มัยซอร์ส่วนใหญ่ก็มาพร้อมกับความคาดหวัง(อันมหาศาล!) ด้วยความมีชื่อเสียงของคุรุชีและศารัถ บวกกับค่าเล่าเรียนที่ไม่ใช่ถูกๆ นี่ยังไม่นับค่าเครื่องบินอีก ซึ่งก็หลายตังค์อยู่ พอมาถึงสองสามอาทิตย์แรก กลับรู้สึกราวกับฝึกด้วยตัวเอง ถ้าไม่มีอาสนะไหนที่ติดขัดหรือทำไม่ถูก ก็อาจไม่ได้เรียนอาสนะใหม่ๆ เลย (บางคนอาจหยุดที่บางอาสนะ หรือต้องคืนอาสนะที่เคยได้ฝึกบางส่วนให้ครูไปด้วยซ้ำ) ความคาดหวังเช่นนี้คงทำให้หมดความสุขไปไม่น้อยทีเดียว
หรือในคลาสโยคะทั่วไป นักเรียนอาจตั้งความหวังว่า ฉันจะต้องทำท่านั้นท่านี้ให้ได้เมื่อเวลาผ่านไปเท่านั้นเท่านี้ ซึ่งอันที่จริงแล้ว โยคะไม่เคยสอนให้นักเรียนกำหนดกะเกณฑ์เช่นนั้น ในทางตรงกันข้าม กลับสอนให้เราเรียนรู้ถึงการยอมรับความเป็นจริง และสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นทั้งทางด้านร่างกาย จิตใจ และอารมณ์ หรือพูดอีกอย่างก็คือ การมัวแต่คาดหวังถึงสิ่งที่ยังไม่ได้เกิดขึ้นนั้น พาให้เราออกไปจาก “ปัจจุบัน” นั่นเอง
แต่นี่ไม่ใช่การบอกว่าการตั้งเป้าหมายในชีวิตเป็นสิ่งผิดหรือไม่ดีนะคะ เป็นสิ่งดีที่เรารู้ถึงความต้องการของตัวเรา แต่ควรตั้งอยู่บนพื้นฐานความจริงที่ว่า หากเราทำปัจจุบันขณะนี้ให้ดีที่สุด ผลที่ตามมาย่อมต้องเป็นผลที่ดีที่สุด ดังเช่นการหว่านเมล็ดพันธุ์ลงในดิน หากเราดูแลรดน้ำใส่ปุ๋ยอย่างดีที่สุดในวันนี้ เราก็จะเห็นต้นไม้ที่เจริญงอกงามที่สุดในวันหน้า
August 23rd, 2008 at 2:08 pm
จริงค่ะ เห็นด้วยอย่างยิ่งยวด เพราะเจอกับตัวเองมาแล้ว ในช่วงที่เราตั้งเป้าไว้ว่าจะต้องทำอาสนะนั้นได้ มันจะทำให้เรารู้สึกเครียด ทำให้วันนี้เราฝึกได้ไม่ดีเอาซะเลย หลังจากนั้นก็เริ่มทำใจไม่คิดอะไรมาก คิดแต่ว่าพยายามทำให้ดีที่สุด ไม่ต้องฝึนตัวเองมากเพราะจะบาดเจ็บ แค่นั้นก็พอแล้ว เพราะเราฝึกประจำมันคงจะดีขึ้นเอง และก็เป็นจริงด้วยนะคะ เพราะตอนที่ไม่คาดหวังอะไรทำให้เราฝึกได้ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ เหมือนกับที่หนิงเขียนไว้ใน blog เรื่อง ไม่เจียมตัว ลองเข้าไปอ่านดูก็ได้นะคะ http://healthyning.wordpress.com/2008/07/29/%e0%b9%82%e0%b8%ad%e0%b9%8a%e0%b8%a2-%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b9%80%e0%b8%88%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%a1%e0%b8%95%e0%b8%b1%e0%b8%a7%e0%b9%80%e0%b8%ad%e0%b8%87/
August 25th, 2008 at 12:52 pm
I have practiced yoga for one year before starting mysore style and contining for one and a half year now.
Previouly, during the first two years,I always put myself on expectation. I always set up a plan that within a certain time I had to be able to do this and that postures. This made me depressed, disappointed and unhappy if I could not achieve my expectations. Many and many times that I wanted to quit yoga.
After talking with Peter(my first Mysore teacher) and learning from Kru Um (my current teacher), I do understand and appreciate Yoga practice. I do not set any expectation anymore. I just keep on regular practicing at my own best,stop thinking anything while practicing and stay at my own breath, mind and myself. I do believe that all will come one day which I do not want to know when. Now, I feel happy and always smile in the heart during and after practice. Certainly,I might get hurt at muscles occasionally from doing some asanas which is normal but I learn to get hurt and get relieved from practice. Thank You for Guriji and my Teachers.