เมื่อหลายปีก่อน ฉันได้ซื้อหนังสือ The Power of Now ที่เขียนโดย Eckhart Tolle พอได้อ่านแล้วก็เหมือนกับได้ศึกษาถึง ?ปัจจุบันขณะ? อย่างลึกซึ้ง เพราะ Eckhart อธิบายได้อย่างละเอียดและเข้าใจง่าย ?โชคดีอีกครั้งเมื่อไม่นานนี้ ฉันได้รับหนังสือเล่มล่าสุดของ Eckhart คือ?A NEW EARTH, Awakening to Your Life?s Purpose (อยู่ดีๆ ก็มีคนให้มาค่ะ) ในเล่มนี้ Eckhart เริ่มต้นโดยอธิบายเกี่ยวกับอัตตา หรือ ego (ที่คนส่วนใหญ่ยังหลงคิดว่าเป็นตัวตนที่แท้จริงของตนอยู่) อย่างละเอียด เขายกตัวอย่างเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเริ่มแยกแยะได้ระหว่างเสียงที่เกิดขึ้นในหัวของเขา (ว่าไม่ใช่ตัวเขา) เมื่อตอนที่ยังเป็นนิสิตมหาวิทยาลัยแห่งกรุงลอนดอน โดยเขาต้องนั่งรถไฟเพื่อไปยังมหาวิทยาลัยในเช้าวันหนึ่ง ในรถไฟมีหญิงวัยสามสิบเศษคนหนึ่งนั่งอยู่โดยที่ไม่มีคนนั่งข้างๆ เธอ เธอดูท่าทางเครียดจัด และพูดกับตนเองด้วยน้ำเสียงที่ดังและมีอารมณ์โกรธอยู่ตลอดเวลา โดยที่ไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่ามีคนอยู่รอบข้างเธอมากมาย ข้อความที่เธอกล่าวก็มีนัยเกี่ยวกับใครบางคนที่ทำผิดต่อเธอ เธอจึงกล่าวต่อว่าอย่างโกรธแค้น ?เมื่อถึงสถานีที่ Eckhart ต้องลง ก็ปรากฏเป็นสถานีเดียวกับที่หญิงผู้นี้ลงด้วย เขาซึ่งเดินอยู่ข้างหลังเธอ (ที่ยังคงพูดไม่หยุด) ก็มุ่งหน้าไปที่สถานที่เดียวกัน เมื่อถึงตึกห้องสมุดที่ Eckhart มีธุระต้องไป หญิงผู้นั้นก็หายเข้าไปในลิฟต์ตัวหนึ่ง?ในขณะนั้น Eckhart รู้สึกแย่มาก ด้วยมีความเชื่อมั่นในเชาวน์ปัญญาและความคิดที่ชาญฉลาดของตนเอง ที่ทำให้ได้รับเลือกเป็นนิสิตของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง และยังเชื่อว่าเป็นคุณลักษณะที่จะนำพาให้โลกไปสู่ความเจริญรุ่งเรือง แต่ในสถานที่อันน่าภาคภูมิใจเดียวกันนี้ กลับมีคนที่ดูราวกับมีสมองผิดปกติอยู่ด้วย Eckhart เดินคิดไปเช่นนั้นจนกระทั่งไปถึงห้องน้ำซึ่งเขาตั้งใจจะไปล้างมือ เขาก็ยังคงคิดวนเวียนอยู่ โดยหวังว่าในอนาคตจะไม่กลายเป็นเช่นเดียวกับหญิงผู้นั้น พลันก็เหลือบไปเห็นชายอีกคนมองมาที่เขา Eckhart จึงรู้สึกตัวว่าเขาไม่เพียงแค่คิดเงียบๆ แต่กลับบ่นพึมพำออกมาด้วย (จึงทำให้ในขณะนั้น เขาดูเพี้ยนไม่แตกต่างไปจากหญิงผู้นั้นมากนัก)?นั่นจึงเป็นครั้งแรกที่ Eckhart ได้ถอยออกมาจากเสียงที่วนเวียนอยู่ในหัว จาก ?ความคิด? ไปสู่ ?ความตระหนักรู้? อันเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่จะนำพามนุษย์ให้พ้นทุกข์ได้?ฉันไม่พ้นต้องวกกลับมาคิดเกี่ยวกับการฝึกอัษฏางคโยคะ เพราะเป็นการฝึกฝนที่อาจจะทำให้ฉันได้อยู่กับ ?ปัจจุบันขณะ? ได้เป็นครั้งแรกในชีวิตเช่นกัน โดยครูผู้ชี้ทางสว่างให้แก่ฉันคือคุรุชี ศรี ปัตตาภิ โชอิส (คำว่า คุรุ หรือครูนั้นมีความหมายอีกอย่างหนึ่งว่า??ผู้ปัดเป่าความมืด? ด้วย) คุรุชีเป็นผู้ที่ทำให้ฉันหลุดออกจากความคิดในหัวราวกับกดสวิตช์ได้ (ใช่ค่ะ!
แม้แต่ในขณะฝึกโยคะ สมองเราก็ยังไม่วายคิดไปโน่นนี่ ตั้งแต่ความกลัว ความอยาก ความชอบ ความไม่ชอบ ฯลฯ) ?เหตุการณ์ครั้งนั้นเกิดขึ้นที่มัยซอร์เมื่อหลายปีก่อน เป็นเช้าวันอาทิตย์ที่ฉันเข้าเรียนใน Intermediate Class ซึ่งคุรุชีนำสอน ส่วนศารัถและสรัสวตีมักอยู่ช่วยในคลาสด้วย โดยศารัถจะเป็นผู้บอกให้นักเรียนบางคนหยุดทำ หรือทำท่าต่อไปได้ แต่เช้าวันนั้นกลับมีเพียงสรัสวตีเท่านั้น ฉันฝึกตามคนอื่นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงโยคนิทราสนะ ซึ่งเป็นท่าสุดท้ายที่ฉันทำเมื่ออาทิตย์ก่อนหน้า (ก่อนจะย้ายไปทำชุดท่าจบด้วยตนเองที่ด้านหลังห้อง) เมื่อคุรุชีนับวินยาสะ และขานชื่ออาสนะต่อไปคือ ฏิฏฏิภาสนะ นักเรียนทุกคนในห้องก็กระโดดเข้าสู่ท่านี้แล้ว เหลือเพียงฉันคนเดียวเท่านั้นที่ยังชั่งใจอยู่ว่าจะทำท่านี้ (ซึ่งไม่เคยทำมาก่อน ไม่รู้จะทำได้มั๊ย?) หรือจะย้ายตัวเองไปทำท่าจบที่ด้านหลังห้องดี (แต่ทำไมวันนี้ไม่มีนักเรียนคนไหนย้ายไปบ้างเลย? แล้วคุรุชีจะว่าไหมถ้าเกิดฉันทำเช่นนั้นในตอนนี้?? แล้วถ้าถูกดุก็จะต้องอายเพื่อนนักเรียนคนอื่นๆ ที่นั่งดูอยู่ด้านนอก?)? ?ทันใดนั้น ท่ามกลางความคิดเต็มหัวของฉัน ก็มีเสียงเข้มๆ ของคุรุชี ที่ข้างๆ ดังขึ้น ?You, JUMP!? เท่านั้นแหละ ฉันก็ได้เรียนรู้การทำท่ายากๆ เช่นนี้แบบไม่ทันได้ตั้งตัว ถือเป็นประสบการณ์ครั้งแรกที่รู้สึกว่ามีแต่เพียง ?ขณะนี้? เท่านั้น ที่ฉันกำลังฝึกอาสนะนี้ (โดยมีสายตาคุรุชีจ้องอยู่) ราวกับว่าคนอื่นๆ รวมทั้งโลกใบนี้ก็หายไปด้วย?
เหตุการณ์วันนั้นสอนฉันว่า ความตระหนักรู้ บวกกับความเชื่อมั่นและเชื่อใจอย่างสูงสุดที่ฉันมีต่อคุรุชีและศารัถ ทำให้สามารถฝึกตามที่ท่านสอนอย่างปราศจากข้อสงสัยใดๆ จึงเป็นการตัดซึ่งความกังวล ความกลัว ความอยากได้ หรืออคติต่างๆ ซึ่งเกิดจากอัตตา อันเป็นอุปสรรคอันสำคัญของความก้าวหน้าในการฝึกฝนโยคะค่ะ??Don?t take mind, take PRACTICE.? Sri K. Pattabhi Jois